اگر گاهي ندانسته به احساس تو خنديدم و يا از روي خودخواهي فقط خود 

را قشنگ ديدم اگر از دست من در خلوت خود گريه مي كردي اگر بد كردم و هرگز

 به روي خود نياوردم اگر تو مهربان بودي و من نامهربان بودم براي ديگران بهار و براي

 تو خزان بودم اگر تو با تحمل گله از خودخواهي ام كردي اگر زجري كشيدي تو گاهي از زبان من

 اگر رنجيده خاطر گشتي از لحن بيان من

گناهم را

سوالی از عاشقها

اگر زندگی است مرگ برای چه؟

   اگر دوستی است تنفر برای چه؟

      اگر عشق است جدایی برای چه؟

           اگر تو نباشی من برای چه؟

خسته شدم از اين همه نشستن و از عشق نوشتن.از اين همه فكر كردن وقلم شكستن.
ديگر نمي خواهم از عشق بنويسم.از احساسي كه براي من نه آغازش معلوم است نه
پايانش.
و نه اميدي براي دل بستن و رسيدن به آن.